วันที่ 3 มิถุนายน 2544

คำถาม: ทำยังไงถ้าโดนคนอื่นเกลียดเอา
คำตอบ: ช่างมันสิ...

มีคนรักก็ต้องมีคนเกลียด มันของธรรมดา แต่การที่จะจัดการกับคนที่มาเกลียดเรานี่สิ

บางคนตอบคำถามข้างบนว่า พยายามทำความเข้าใจ ให้เค้ากลับมาชอบเราให้ได้ เค้าต้องเข้าใจอะไรเราผิดไปสักอย่างแน่ๆ ไม่งั้นเค้าคงไม่เกลียดเราหรอก ... เอ่อ.. คือ อันนี่ท่าจะมั่นใจขนาดหนักว่า ตัวชั้นนี่ช่างเริ่ดเสียเต็มประดา ดีพร้อมจนไม่น่าจะมีใครเกลียดได้แน่ๆ...

ถึงเราจะดีเลิศปานไหน มันต้องมีส่วนไหนสักส่วนที่ทำให้คนสักคนเกลียดได้แน่ๆ แล้วคนธรรมดาๆอย่างดิฉันก็ยอมรับอยู่แล้วว่ามีส่วนที่ไม่ดี ส่วนที่งี่เง่า ส่วนที่ไม่เป็นที่ยอมรับของคนอื่น คือยังไง มันต้องมีคนเกลียดเราแน่ๆ แล้วถ้าเค้าเกลียดเราแล้ว เราจะไปทำอะไรได้ ปล่อยวางเถิดน้อง จิตใจคนอื่นจะไปบังคับฝืนใจเค้าได้ยังไงกัน มีแต่จิตใจตัวเองเท่านั้นที่บังคับได้ .. เพราะงั้น ทำไมต้องแคร์... ชีวิตเราก็ไม่วุ่นวาย เค้ามีชีวิตเค้า เรามีชีวิตเรา มันก็แค่คนละทางเดิน .. อย่ามาก้าวก่ายชั้นเป็นพอ จะเกลียดก็ตามใจเถอะนะ

มีบางคนไม่ชอบการตอบ.. ไม่ชอบความเห็น หรือพูดจาแบบตรงๆในกระทู้.. ก็มาโพสว่า ชั้นไม่ชอบแก.. เอ้า จะไม่ชอบก็ไม่ชอบไปเถอะ ไม่ต้องมาป่าวประกาศหรอก ถ้าคิดว่าการโพสแบบนี้จะทำให้เราว้าวุ่นใจไม่เป็นอันกินอันนอนล่ะก็คิดผิดนะเจ้าคะ.. มิงค์ยังกินดีอยู่ดี มีความสุข และในท้ายที่สุดเค้าก็ต้องแพ้ภัยตัวเองไปเองจนได้ เพราะตัวเค้าเองที่บ้าไปคนเดียวจนชาวบ้านเค้ามองก็ออก โดนถล่มไปตามสะดวก

แต่ถ้าเป็นคนที่เรารัก เราแคร์ อันนี้คงขอเวลาทำใจสักสามวัน (สามวันเอ๊งงงงง... แกมันยัยผู้หญิงใจโหดนี่หว่า) -- เขียนให้ขำ ขอร้อง.. อย่าเอาจริง .. ถ้ารู้ว่าเรารัก เราแคร์ก็นะ.. อย่าลองเลย อิอิ