|
วันที่
4 กุมภาพันธ์ 2544
นานๆทีบ้านมิงค์จะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา
อาทิตย์นี้ก็ไม่ได้คาดคิดไว้หรอกค่ะว่าทุกคนจะมาว่างพร้อมกัน
ถึงแม้จะรู้ตัวกันว่าวันอาทิตย์ควรจะเป็น family day ก็ตาม
แต่ถ้าอาจารย์เกิดอารมณ์ดีอยาก make up ขึ้นมา หรือน้องแม้วเกิดติดโปรเจ็ค
(ของจริง ไม่ใช่หนุ่มๆ) ก็กลับบ้านไม่ได้เหมือนกัน หรือบางที
บางคนก็มีธุระจำเป็นต้องไปทำ หลังๆนี่ถึงจะเป็นวันอาทิตย์ก็ไม่ได้หมายความว่าพ่อแม่เราจะได้เห็นหน้าลูกๆพร้อมๆกัน
จริงๆอาทิตย์นี้
มิงค์ควรจะมีเรียนแต่อาจารย์เกิดไม่อยากสอนวันอาทิตย์ขึ้นมา
แล้วน้องแม้วที่บอกว่าจะไม่กลับบ้าน จู่ๆก็โผล่กลับมาเดินเล่นแถวนี้เฉยเลย
แต่ก็เกือบเที่ยงเข้าไปแล้วกว่าธุระปะปังของแต่ละคนจะเรียบร้อย
พ่อก็เลยถือโอกาสอันหายากนี่ควงสาวๆ.. ไม่ใช่แค่คนสองคน แต่ต้องเรียกว่าเป็นฝูงเลย..
ไปเดินเที่ยวที่สวนสามพราน นครปฐม (ภาษาอังกฤษเค้าเรียก Rose
Garden แต่ภาษาไทยดันเรียกสวนสามพรานไปได้นะนี่) 
ตามปกติแล้วถ้ามานี่ก็ต้องลงไปถีบเรือเล่นกัน..
ซึ่งจะบอกว่าเมื่อยมาก แล้วตอนจับคู่กันเพื่อจะลงเรือนี่แหละคือปัญหา
เพราะกว่าจะแยกว่าใครต้องไปกับใครได้นี่ มิงค์โดนน้องอายโวยวายใส่แทบตายตอนที่ใครๆก็บอกว่าจะให้มิงค์ไปกับอาย..
แล้วมิงค์บอกว่า ไม่ไหวหรอก มิงค์ไม่สามารถถีบเรือรับน้ำหนักอายได้
ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วยยกเว้นเจ้าตัวคนเดียวนั่นแหละ แต่ท้ายที่สุดก็ไม่มีใครยอมรับน้องอายขึ้นเรือ
กลายเป็นพี่สาวผู้เสียสละคนนี้อีกตามเคย
แต่กิจกรรมพิเศษคราวนี้คือ
น้องเราร่ำร้องจะขอยิงปืนอัดลมที่มีสนามอยู่ในนั้นด้วย มิงค์มาก็ตั้งหลายหนแล้วแต่ไม่เคยยิงปืนอัดลมที่นี่เลย..
(แพงมาก ไปยิงที่ร.ด.เถอะ ไม่ต้องถ่อมาถึงนี่หรอก ศูนย์ปืนก็เบี้ยวพอกันนั่นแหละ)
วันนี้เลยได้โอกาสลองสนามที่นี่สักหน่อย แล้วก็มารื้อฟื้นวิชาการยิงปืนที่ไม่ได้จับมาเกือบสี่หรือห้าปีเข้าไปแล้ว
จำได้ครั้งสุดท้ายว่าที่เคยเข้าสนามยิงปืนนั่นก็ตอนที่ยังเรียนอยู่ที่สตรีวิทยา
พอดีตอนนั้นคนที่เค้าขับรถรับส่งมิงค์จากบ้านไปเรียนนั่นเค้ามีอาชีพหลักคือทหาร
แล้วก็ทำงานที่ที่พวกหนุ่มๆทั้งหลายไปเรียนร.ด.นั่นแหละ มิงค์ก็เลยได้แวะไปยิงบ้างเป็นครั้งคราว
อ่ะ
โชว์สักหน่อย กับผลงานที่ออกมาหลังจากร้างราสนามไปหลายปี แม้ว่าดูเหมือนจะดี
แต่จนบัดนี้จะบอกว่านิสิตาก็ยังจับปืนไม่ถูกอยู่ดีนั่นแหละ
แต่เราก็ไม่สน เล็งเห็นแต่ผลที่จะออกมาเท่านั้น ถึงคะแนนจะออกมาดี
แต่แขนปวดไปหมด ไม่รู้ว่าเพราะจับปืนผิด หรือปืนที่นี่มันหนักเกินมาตรฐานกันแน่
มิงค์ว่าถ้ามายิงบ่อยๆ
อีกหน่อยเราคงไปแบกข้าวสารหาเลี้ยงตัวเองได้เห็นๆ
 
|
