คุณน้องมุ้ยกำลังจะไปสมัครเอนท์พรุ่งนี้
เธอบอกว่า รู้แล้วล่ะว่าอันดับสุดท้ายจะเลือกอะไรดี
จริงๆแล้วเอนท์ระบบใหม่ไม่ต้องเลือกอันดับก่อน
เหมือนสมัยรุ่นเราๆอ่ะนะ
(รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นป้าไปแล้วไงไม่รู้
แต่ข้าพเจ้าก็เอนท์ก่อนระบบใหม่แค่ปีเดียวเองนา)
แต่เธอก็ตัดสินใจไปแล้ว
โดยดูจากเกรด
ดูจากคะแนนที่น่าจะทำได้
แต่อันดับสุดท้ายนี่คิดนานน่าดู
เรื่องปกติน่ะค่ะมิงค์ว่า
เพราะว่ามิงค์เอง หรือว่าแม้วเอง
ที่เอนท์กันไปแล้วก็มีปัญหา
เรื่องอันดับสุดท้ายเหมือนกัน
ไม่รู้ว่าจะเลือกอะไรดี และท้ายที่สุด
มุ้ยก็บอกว่า จะเลือก วารสารฯ ธรรมศาสตร์
ประทานโทษอย่าเพิ่งตกใจ
เรารู้ว่าคุณตกใจหนึ่งประเด็นว่า
นี่อันดับสุดท้ายหรือแม่คุณ
แต่อีกประเด็นที่คนในบ้านตกใจกว่าคือ
นี่เธอจะเอาอะไรกันแน่
เพราะสามอันดับแรก
แม่คุณเลือกหมอทั้งหมด
จุฬาฯ รามา ขอนแก่น
แล้ววนกลับมาวารสารฯ
แต่เราก็เคารพการตัดสินใจเธอไปล่ะ
เพราะว่านั่นคือ ชีวิตเธอ
เธอก็ต้องรับผิดชอบมันเอง
สิ่งที่ทำคือสิ่งที่ต้องคิดมาอย่างรอบคอบแล้ว
แล้วคิดมาหลายเดือนขนาดนี้
ก็น่าจะใช้ได้แล้วล่ะ
พ่อแม่ไม่กลัวว่าเลือกสูงแบบนี้จะไม่ติดหรือเปล่า
ไม่หรอก... เพราะไอ้พี่สาวสองคนนี้
ทำพ่อแม่หัวใจแทบวายมาจนชินแล้ว
ก็มิงค์เลือกอันดับสุดท้าย
คือ ศิลปศาสตร์ ธรรมศาสตร์
แม้วเลือกวิศวะ มหิดล
ว่ามิงค์เลือกอันดับน่ากลัวแล้ว
แม้วน่ากลัวกว่าเยอะ..
เอามาอัพวันนี้
เดี๋ยวคนอ่านจะหาว่า
มาอวดว่าตัวเองเก่งหรือยังไง
แค่เล่าให้ฟังเฉยๆ
ประเด็นที่มิงค์จะชี้ให้เห็น
ไม่ได้อยู่ที่ว่าใครเลือกอะไร
แต่อยู่ที่ว่า เราคิดยังไง เราตัดสินใจยังไง
แล้วเรารับผิดชอบการตัดสินใจแค่ไหน
บ้านนี้สอนลูกให้เอาตัวรอดในสังคม
ไม่ต้องคอยเคี้ยวข้าวป้อนมันตลอดเวลา
มันก็สามารถมีชีวิตรอดได้
