ว่าจะพูดถึงหลายทีแล้วก็ไม่สบโอกาสสักที
ประมาณว่าขี้เกียจน่ะไม่ใช่อะไรหรอก
ได้ดูหน้าต่างบานแรกมาสองสามอาทิตย์แล้ว
จริงๆแล้วเปิดทีวีไว้เป็นเพื่อน
มากกว่าจะตั้งใจดูโน่นดูนี่จริงจัง
แล้วเรื่องนี้ก็เช่นกัน .... .
แต่ที่สะดุดตาสะดุดใจคือ
คนอื่นที่ดูเรื่องนี้จะบอกว่า
นางเอกมันเลว....
มิงค์ว่า นางเอกมันไม่เลวหรอก
ทั้งพระเอกและนางเอกมันโง่ทั้งคู่มากกว่า
แต่โง่คนละแบบ...
นางเอกโง่แบบคิดว่าตัวเองเก่ง
โง่แบบคิดว่าตัวเองทำถูกทุกอย่าง
มั่นใจตัวเองแบบโง่ๆ...
พระเอกโง่แบบไม่รู้จักคิด
ไม่เคยคิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำเป็นยังไง
ไม่เป็นผู้ใหญ่สมอายุ
ไม่รู้จักคิดน่ะ พูดกันตรงๆ..
แล้วใครสงสารพ่อแม่พระเอกบ้าง..
มิงค์ล่ะคนหนึ่งที่ไม่..
ก็เลี้ยงลูกให้โตมาแบบนั้นเอง
เลี้ยงแบบไม่ให้มันโต ไม่ให้คิดเองได้
ก็สมควรแล้วที่วันนึงจะพาผู้หญิงเข้าบ้าน
แล้วบอกว่า ท้องละ.. แม่ช่วยเลี้ยงหน่อย
พ่อแม่บอกว่า ชั้นอุตส่าห์เลี้ยงแกมาอย่างดี
ทำไมมาทรพีกันอย่างนี้ได้
แต่ลูกมันคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ทำนั้น ถูกหรือผิด..
ก็ไม่เคยสอนให้คิดว่าอันไหนถูก อันไหนผิดนี่นา
แล้วลูกมันจะรู้มั้ย...
แบบนี้แหละที่เรียกว่า พ่อแม่รังแกฉัน
เหมือนลูกอีกคนที่ตอนนี้คงไปอยู่เกาะกงแล้วล่ะมั้ง..
นั่นก็รังแกกันเห็นๆอีกครอบครัว...
