9 ตุลาคม 2544

ไม่รู้หน้าตาถูกใจคนยากคนจนหรือไงไม่ทราบ
ไปไหนมาไหนถูกไถ.. เอ้ย... ขอเงินอยู่เสมอ
ขนาดวันนี้นั่งอยู่บนรถติดไฟแดงน่ะคุณ
ยังอุตส่าห์เดินเข้ามายืนข้างกระจก
ถือแก้วสเลอปี้แล้วมองมาในรถอีกแน่ะ..
ครือ.. แบบว่า.. เอ่อ.. แล้วก็เปิดกระจกให้ไป
ดีนะเนี่ย ไม่ยื่นมีดเข้ามาจี้เอาไปหมดกระเป๋า
น่ากลัวเจงๆ...

ปกติยืนอยู่ริมถนนก็จะต้องมีคนเดินเข้ามาหา
ไม่ได้ขอเบอร์โทร.. แต่มาขอตังค์
"น้องๆ (หลานแล้วน่อ) มีเงินให้พี่ (ป้า) 20 บาทมั้ย
ไม่มีค่ารถกลับบ้าน" หรือไม่ก็
"ขอเงินค่านมให้ลูกหน่อย"
แล้วก็หอบหิ้วเด็กมายืนตาละห้อยสองคน
เอ่อ ไม่ต้องเอามาพรีเซนต์พร้อมกันก็ได้
แบบว่า กะทำยอดขายให้ทะลุเป้าอ่ะเสะ...
(ล้อเล่นน่ะ แหม เดี๋ยวหาว่าเราดูถูกคนจน
เกิดเป็นเด็กธรรมศาสตร์ทั้งที เสียชาติเกิดหมด)

อันนี้แบบว่า ไม่รู้ว่าชาวบ้านโดนกันหมดหรือเปล่า
ขนาดช้าง เดินผ่านมัน มันยังมองหน้ามิงค์เลยอ่า
ต้องรีบเดินก้มหน้างุดๆหนีไป..
ไม่งั้นต้องเอาน้ำตามาช่วยแน่เรยย...




ในที่สุดมันก็ให้เขียนบ้างแล้ว อ่านจนเหนื่อย
Name
Email
ICQ
Message


 

 

สตอรี่ไทย.คอม ฟรี! ไดอารี่ ออนไลน์
Copyright (c)1999-2000 Mthai, Inc. All rights reserved.
All comments are welcome at mink@mthai.com ICQ 14184835
Bandwidth supported by Internet Thailand, Web Designed by M Studio