หลงผิดคิดว่า
ชั่วโมงอินเตอร์เนตหมด
เลยไม่คอนเนคเข้ามาสองสามวัน สบายดี อิอิ
เอ้า สบายดีจริงๆนะคุณ
รู้สึกเหมือนมีชีวิตกลับไปที่อะไรๆที่ไม่ใช่คอมพิวเตอร์
ไม่มี virtual มีแต่ reality ....
(แค่สามวัน ทำปากดี ลงแดงไปเมื่อวันแรก
วันสองวันสามอยู่ตัวแล้วเลยปากดีแบบนี้ได้)
หายไปวันแรก
เงียบเหงา ไม่มีใครสนใจเร้ย
ไม่เหมือนเวลาเราไม่ไปเรียน ไม่ไปทำงานเนอะ
แบบนั้นจะมีเพื่อนฝูงโทรมาจิกตั้งแต่หายไปได้ชั่วโมงนึง
แต่นี่หายไปเป็นวันๆ กว่าจะโทรตามหาตัวกัน
ว่าเธอหายไปไหน
เอ่อ.. ไม่ได้น้อยใจ แต่เปรียบเทียบให้ดูไง
ว่าชีวิตมันแตกต่างกันอยู่หน่อยนึง..
แต่ยังไงก็ยังมีความเป็นห่วงเป็นใยที่โทรตามหากันอยู่ดี
ใครว่าไม่มีมิตรภาพบนนี้อ่ะเนอะ...
เพียงแต่การดำเนินชีวิตบนโลกออนไลน์
และพฤติกรรมในการแสดงออกมันต่างกันเท่านั้นเอง...
สองสามวันก่อนเป็นวันเกิดแม่..
แหม น่ารักสุดสุด ลูกสาวแต่ละคน
ลืมกันเรียบเลยค่ะว่าเป็นวันเกิดท่านแม่
ขนาดเจ้าของวันเกิดเองยังลืมเลย
จะมานับอะไรกับลูกๆ...
แต่ก็ยังทันที่เข้าไปหอมแก้มอวยพรแม่
ให้แม่มีสุขภาพแข็งแรงๆ..
เพราะคิดว่าแม่คงไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้แล้ว
ปรากฎว่าแม่ต้องการอะไรมากกว่านั้น
โดยการอวยพรกลับมาว่า
ขอให้ลูกมีงานดีๆ เจริญในหน้าที่การงาน
ร่ำรวย และในที่สุดตบท้ายด้วย ขอให้มีแฟนดีๆ
อันนี้ขาดไม่ได้ค่ะ... เป็นคำอวยพรบังคับทุกเทศกาล
กอดแม่หนึ่งทีก่อนจะหันมาพูดพร้อมกันว่า
ตกลงมันวันเกิดใครกันแน่เนี่ย...
ไม่ว่าวันอะไรท่านแม่เราก็หาเรื่องอวยพรลูกได้ตลอดเวลา
ซึ่งมิงค์ว่าคำอวยพรจากพ่อแม่เนี่ยแหละที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดอ่ะเนอะ
เพราะงั้นอย่ทำให้เธอโกรธเชียวนะ....
