ใจจริงแล้วอยากเขียนไดอารีแบบเมื่อวานทุกวัน
แต่บางครั้งมันเขียนไม่ได้ มันมีหลายปัจจัยมาเกี่ยวข้อง
ได้แต่หวังว่าสักวันจะเอาชนะปัจจัยเหล่านั้น
(ไม่รู้ชีวิตมันจะเอาไดอารีหาเลี้ยงตัวเองหรือเปล่า อิอิ)
แฟนไดหลายคนบอกว่า
นี่แหละมิงค์ตัวจริง... ไม่ได้เขียนแบบนี้ซะนานเนอะคะ
มิงค์ก็ว่าเมื่อวานเขียนแล้วค่อยรู้สึกเป็นตัวของตัวเองหน่อย
หลังจากอ่านแฮร์รี
พอตเตอร์มาล้านกว่ารอบ
(ขออนุญาตเวอร์หน่อย)
ก็ได้ไปดูหนังมาแล้ว
ขัดใจเล็กน้อยช่วงแรกๆ
แต่โดยรวมแล้วถือว่าสร้างได้ดี
มิงค์นั่งลุ้นทั้งเรื่อง (ทั้งๆที่รู้ว่าจะจบไงอ่ะนะ)
ช่วงแรกๆที่ขัดใจเพราะ
เค้าทิ้งความเป็นเด็กธรรมดาๆของแฮร์รีไปเสียเฉยๆ
เค้าทิ้งความรู้สึกที่จะเกิดขึ้นในใจของเด็กคนหนึ่งไปเฉยๆ
แต่มันก็ต้องยอมรับความจริงที่ว่า
เมื่อเป็นหนังแล้วมันไม่สามารถเก็บทุกอย่างในหนังสือได้
ตัวแสดงที่ขัดใจที่สุดเห็นจะเป็นมักกอนนากัล
ขัดใจมาตั้งแต่ตอนที่เค้าแคสตัวกันแล้ว
เพราะตอนที่อ่านหนังสือนั้น ในจินตนาการคือ
หญิงสาวกลางคนที่สวย แต่แต่งแก่ๆ ให้ตัวเองไม่สวย
กลายเป็นว่าพอกลายเป็นหนัง
เลยกลายเป็นแก่ไปจริงๆเลย
จินตนาการฝรั่งกับเรานี่ไม่เหมือนกันหรือว่าไงไม่รู้
แต่เด็กแฮร์รีนี่ยิ่งแสดงยิ่งรู้สึกว่าเป็น
แฮร์รี่ พอตเตอร์เต็มตัวขึ้นเรื่อยๆ
ใหม่ๆเห็นแล้วยังไม่โดนไงไม่รู้
แต่ดูในหนังจนจบแล้ว
ก็พอจะสร้างอิมเมจของพอตเตอร์ได้
เหมือนที่คนเขียนเองก็บอกว่า
นี่แหละ แฮร์รี พอตเตอร์ของฉัน
มิงค์รอหนังสือมากกว่า
หนังก็ดูไปเพราะอยากรู้ว่าจะสร้างออกมาแบบไหน
แต่ชอบตัวหนังสือมากกว่าค่ะ
รอเล่มห้าอย่างใจจดใจจ่อ
