ร้อนเนอะว่ามั้ยวันนี้
เมื่อวานเขียนไดอารี่แบบที่มีคนบอกว่า
ไม่ค่อยได้เห็นเขียนแบบใส่ความรู้สึกแบบนี้บ่อยนัก
ก็นานๆทีน่ะคุณ
ชั้นก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนมาจากไหน
ไอ้อารมณ์ความรู้สึกมันก็ยังมีกันบ้าง
แต่จะพรีเซนต์หรือเปล่านี่ก็อีกเรื่อง
เขียนลงในนี้ก็บอกหลายหนแล้ว
ว่าประชาชนเค้ามาอ่านกัน
ก็ไม่รู้ว่าจะเขียนทำไม ว่าข้าพเจ้าโกรธ
โมโห ดีใจ เสียใจ ร้องไห้
คือ เขียนไปอ่านกันเค้าก็ไม่ได้อะไรอ่ะเนอะ
เหมือนการเขียนหนังสือให้อ่านแบบนึงล่ะ
อ่านหนังสือสักเล่ม
เปิดมาอ่านว่ามันอารมณ์นี้ๆยาว 200 หน้า
ปิดหนังสือไปก็รู้สึกเสียเวลาอีก
ไดอารี่อันนี้ก็เหมือนกัน ...
เพียงแต่มันปรากฎบนเวบไซต์เท่านั้นเอง
คุณไม่ต้องจ่ายเงินเพื่อเข้ามาอ่านที่ข้าพเจ้าเขียน
(จริงๆมันน่าเก็บตังค์อยู่ หุหุ หลังจากเห็น Stat แล้วเนี่ย..)
ถ้าอารมณ์
เรื่องบันทึกประจำวันวันไหน
เขียนแล้วล่วงละเมิดความเป็นส่วนตัว
แล้วคนอ่านก็ไม่ได้อะไร นอกจากรู้ว่ามิงค์เป็นไง
ก็ไม่อยากเขียนเท่าไหร่
พูดจริงๆว่า เวลาเขียนอะไรที่มันส่วนตัวนิดนึงเนี่ย
ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเหมือนกัน
แต่คนอ่านหลายคนบอกว่า
ไม่ต้องเขียนบอกว่าทำอะไรมากหรอก
เขียนแค่นี้ก็รู้จักมิงค์ดีแล้วว่าเป็นคนยังไง
น่ากลัวดีเนอะ เพราะเราไม่คิดว่า
เขียนแค่นี้จะมารู้อะไรในชีวิตเราได้มากมาย...
ตกลงนี่คุณอ่านผ่าน
หรือคุณต้องการวิเคราะห์ชีวิตคนจากคำพูด
หรือลงเรียนวิชาจิตวิทยา แล้วหาโปรเจคอยู่อ่ะสิ...
แต่จะว่าไป...
Don't judge people on what they've shown u
Better not judge them but understand... :)
