วันที่ 25 มีนาคม 2544

โอ้ย หมดมุขเขียนไดอารี่ล่ะค่ะ... คิดว่าเอาไปใช้กับน้องๆหมดซะแล้วพักนี้ เพราะตอนนี้น้องสาวเราทุกคนอยู่กับบ้าน แล้วก็มีเรื่องมีราวอะไรมาคุยกัน ปล่อยมุขกันทุก 10 วินาที ... ไม่ได้เหนื่อยกับการหามุขมาปล่อยหรอก เพราะมุขมีมากมายให้เก็บเกี่ยวมาใช้ได้ แต่เหนื่อยกับการหัวเราะมากกว่า

เมื่อวันก่อนเพิ่งบ่นไปว่ากังวลกับเรื่องชุดบายเนียร์ กลัวว่าจะใส่ไม่ได้ (ใครจะหาว่าชั้นกระแดะมั้ยนี่ แต่มันเป็นความจริงนา ก็เกิดมันใส่ไม่ได้ขึ้นมาจะให้ทำยังไง นี่มันปีสุดท้ายแล้ว ไม่มีปีอื่นให้แก้ตัวอีกแล้ว หรือถึงจะมีโอกาสก็ไม่อยาแก้ตัวปีหน้าหรอกน่า อิอิ) แต่หลังจากไปลองชุดเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมานั่นก็ปรากฏว่า ยังพอมีที่เหลือให้อ้วนได้อีกนิดหน่อย เราก็เลยสบายใจ กินไม่ยั้งเลยคราวนี้ สงสารก็แต่เพื่อนๆที่ยังต้องคุมอาหาร นั่งมองคนอื่นกินอยู่นี่ล่ะ...

ที่จริงแล้วก็ไม่ควรจะตั้งอยู่บนความประมาทเลยนะ.. ยิ่งเรื่องอ้วนไม่อ้วนด้วยแล้วเนี่ย แต่วันนี้มิงค์กินมาตั้งแต่ตื่นนอน จนบัดนี้กำลังจะเข้านอนก็ยังกินไม่หยุดอยู่ ไม่มีข้ออ้างใดๆทั้งสิ้น ไม่ใช่เรื่องของฮอร์โมนที่ทำให้กินมากผิดปกติ แต่เป็นเรื่องจิตใจล้วนๆเลย... เอ้อ.. ก็มันอยากกินนี่นา ก็น้องกินกันนี่นา ก็จะให้ชั้นทำยังไงเล่า... ก็เลยต้องกินตามไป... เอาน่า อาทิตย์เดียวมันคงไม่ทำให้วันงานใส่ชุดไม่ลงหรอกน่า

แต่จริงๆแล้วเรื่องของอ้วนไม่อ้วนนี่ไม่อยากให้ใครกังวลเลยนะคะ เพราะว่ามันทำให้สุขภาพกายไม่ค่อยดี สุขภาพจิตก็เสียเหมือนกัน มัวแต่กังวลว่าทานโน่นไม่ได้ ทานนี่ไม่ได้ระวังจะขาดสารอาหารกันไป แล้วก็เวลาหิวๆก็คิดอะไรำม่ค่อยออกด้วย น่าจะเลิกที่น้ำหวาน น้ำอัดลมแล้วก็ขนมจุบจิบจะดีกว่าไปอดมื้อใหญ่ๆนะคะ.. คนเราอยู่ไม่กี่ปีก็ตาย มีอะไรก็ทานๆเข้าไปเถอะ.. อย่าทรมานตัวเองเลย...

แต่ถ้าจะไปงานแล้วตัดชุดมาแล้วให้รักษาหุ่นให้ดี ก่อนที่จะเสียทั้งตังค์ ทั้งสุขภาพจิตเพราะต้องไปตัดชุดใหม่ล่ะ อิอิ