เค้าว่ากันว่าคุณไม่มีทางหาเพื่อนดีๆได้ทางเนตหรอก....
อ่ะโธ่ ขอโทษ ถ้าเป็นงั้นจริงดิฉันคงไม่มีไดอารี่ออนไลน์เล่มนี้เป็นของตัวเองร้อก
ป่านนี้ยังนั่งแชตกับตาเฒ่าหัวงู หลอกกันไปหลอกกันมาไปวันๆนึงแน่ๆ
วันนี้มี
meeting กับคนหน้าเก่าๆจาก #panthip.com เห็นหน้ากันมาตั้งแต่แต่ละคนยังเป็นวุ้นอยู่เลย
ปัจจุบันได้ดิบได้ดีมีอนาคตสดใสกันหมดแล้ว .. พวกนี้เป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ที่รู้ไส้รู้พุงกันดี
จนหนุ่มบางคนไม่ยอมมา เพราะอาจจะคิดว่าไม่มีค่าพอที่จะโผล่มาพบหน้าสาวๆที่พอเห็นหน้าก็รู้ว่าตับแกทำงานยังไง..
คงหาอะไรล่อหลอกสาวๆพวกนี้ไม่ได้อีกแล้ว เผลอๆโดนสาวๆสวนหมัดกลับหน้าหงายไปเหมือนกัน
สู้ไปมีทติ้งอื่นดีกว่า ที่ยังพอมีสาวๆเหลือหลงคารมพี่แกบ้าง...
เพราะงี้แหละ
ใครๆก็ถึงได้บอกว่า เพื่อนๆที่คบกันทางอินเตอร์เนตน่ะมันไว้ใจไม่ได้หรอก
หวังจะหลอกกันอย่างเดียว แต่ไม่จริงเสมอไป คนดีหรือคนไม่ดีมันไม่ได้อยู่ที่ว่าเค้าอยู่ที่ไหน
แต่อยู่ที่ตัวตนของเค้าเองต่างหาก เพราะงั้นโอกาสที่เราจะได้เจอคนดี
หรือคนไม่ดี ในโลกของความจริง กับโลกของอินเตอร์เนตก็มีค่าเกือบเท่ากัน
ถ้าไม่คิดว่า บนนี้มันล่อหลอกกันได้ด้วยตัวอักษรล่ะก็
แต่เพื่อนมันก็คือเพื่อน
ไม่ว่าเราจะรู้จักกันทางไหน ถึงแม้ว่าจะไม่เคยเจอหน้ากันเท่าไหร่
แต่เผลอๆได้คุยกันมากกว่าเพื่อนที่เจอหน้ากันทุกวันเสียอีก
เพราะบางทีกิจวัตรประจำวันของเรามันยุ่งซะจนเกินกว่าจะได้คุยอะไรกันมากมาย
... แต่เวลาออนไลน์แล้วมันคุยทีนึงได้หลายคน แบบว่าชอบจับปลาหลายมืออ่ะนะ
เลยเม้าได้ดีผิดปกติ เห็นหลายคนชอบแบ่งแยกนักว่า เพื่อนที่คบทางเนต
กับเพื่อนที่คบกันจริงๆ... ในท้ายที่สุดแล้วเค้าก็ไม่ใช่เพื่อนที่เป็นเพื่อนของเราหรือไงกัน
เพื่อนดีๆหาไม่ได้ง่ายนะจะบอก
อย่าเอาคำว่าอินเตอร์เนตมาเป็นส่วนพิจารณาในการมอบความจริงใจให้แก่กันเลย
เพื่อนพวกนี้แหละที่จะช่วยเหลือเราได้ในสิ่งที่เราคาดไม่ถึง
เพราะเค้ามาจากที่ต่างๆกัน ต่างจากที่เราเจอเพื่อนที่เรียนมาด้วยกัน
ความคิดในการมองโลกเค้าจะไม่เหมือนเรา เราได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ
เวลาที่เราอยากได้ความช่วยเหลือในด้านที่เราไม่ถนัดเลย
เพื่อนพวกนี้ก็ช่วยได้มากทีเดียว...
อย่าไปร้องเรียกความจริงใจจากใคร
จนกว่าเราจะมอบความจริงใจของตัวเองให้เค้าก่อน ...
(เพื่อนๆ
ไม่รู้ใครมือบอนตั้งกล้องเราเป็น 1024 โหลดรูปกันให้ตายไปข้างเลยนะ)
