ไปดูสุริโยไทมาและ..
เช้ย เชย เพิ่งไปมาเอง
รู้แล้วว่าทำไมยาวถึง 3 ชั่วโมงครึ่ง
เพราะดารามันเยอะเกินไปน่ะคุณ
จะตัดฉากนี้ออกก็ไม่ได้
ตัดฉากนั้นออกก็ไม่ได้
ดาราใหญ่ๆทั้งนั้น
มาโผล่คนละฉากสองฉาก
อารมณ์ว่าอยากสร้างให้ยิ่งใหญ่
เลยใช้นักแสดงมีชื่อเสียงล้วนๆ
ทีนี้พอจะตัดออกเพราะยาวเหลือ
ก็ไม่ได้ ก็เล่นจ้างท่านๆเหล่านี้มาแสดง
บางคนออกมาจิ๊ดเดียว..
บางทีก็ไม่รู้ว่าออกมาทำไมด้วย
ออกจากโรงมีคำถามยอดฮิต
"เห็นเข็ม รุจิรา ช่วยเกื้อหรือเปล่า"
"เห็นปวีณา หงสกุลหรือเปล่า"
"เห็นปัทมวรรณหรือเปล่า"
"เห็นอาสีเทาหรือเปล่า"
แล้วคำตอบส่วนมากจะเป็น
"หา มีด้วยหรือ"
คือ แต่ละท่านที่พูดถึงเนี่ย
ออกมาประมาณ 10 วินาที
ตัดฉับๆ เห็นหน้าแวบๆ
แล้วบางทีฉากนั้นไม่จำเป็นเร้ยยยย
คือ ถ้าไม่เอานักแสดงมีชื่อเสียงมา
อาจจะตัดฉากนั้นๆทิ้งได้สบาย
พอเอามาก็เลยเกิดอาการเสียดายของกระมัง
ตัดก็ไม่ได้ ก็เลยต้องให้โผล่มาแวบๆ
ฉากที่มิงค์ว่าน่าจะตัดได้ไปเลย
คือฉากเพ็ญพักตร์
คือ เธอมาทำไมน่ะ 5นาทีกระมัง
แล้วก็หายไป ไม่มีบทบาทอะไรกับเนื้อเรื่องอีกเลย
นี่ว่าว่า
ถ้าจะไปดูอีกรอบ จ
ะไปนั่งดูนักแสดงนะเนี่ย
ว่าคนที่นั่งอยู่ข้างหลังโน้นนนนเป็นใคร
ใช้ดาราเปลืองชะมัด
แต่หนังดีนะคะ (คงไม่ต้องบอกแล้ว)
ช่วงที่ขับเคี่ยวแย่งชิงบัลลังค์
หรือแม้แต่ช่วงที่ทำศึกกับพม่าก็ตาม
และเรื่องปกติที่เจอคือ คนไร้มารยาทในโรงหนัง
แม่คุณเข้ามานั่งวิจารณ์หนังตั้งแต่โฆษณาอ่ะคุณ
มิงค์นั่งห่างไปสามที่ยังได้ยินชัดเจนทุกคำเลย
น้องสาวเรานั่งติดกับแม่คนนั้น
ทนได้ประมาณครึ่งชั่วโมง หันไปต่อว่าเลย
"ถ้าจะวิจารณ์หนัง ไว้วิจารณ์นอกโรงก็ได้ค่ะ"
เงียบคับ เงียบ
