วันที่ 28 เมษายน 2544

เพิ่งจะรู้ว่าเพื่อนเราบางคนมาเรียนวันนี้เป็นวันสุดท้าย.. มิงค์เลยได้คิดเหมือนกันว่า เออ.. เราก็เหลือตัวสุดท้ายวันจันทร์นี้เหมือนกันนะ แล้วก็ปลดตัวเองจากนักศึกษาไปเป็น... อะไรดีล่ะ.. ยังไม่เห็นอนาคตตัวเองเหมือนกัน กับเพื่อนๆส่วนมากก็ไปเรียนต่อกันหมด ส่วนพวกที่ไม่ไปเรียนต่อ จนบัดนี้ก็ยังไม่มีใครหางานทำเป็นชิ้นเป็นอันสักคน ส่วนมากบอกว่า รอก่อน ขอเที่ยวก่อน ทำงานแล้วจะไม่ได้เที่ยว.. ที่มากกว่านั้นคือ บอกว่า ตอนนี้ยังขอเงินพ่อแม่ได้อยู่ ไม่รู้สึกผิดเท่าไหร่ แต่เมื่อไหร่ไปทำงานแล้ว ครั้นจะกลับมาขอเงินพ่อแม่คงไม่ใช่เรื่องแล้ว... สาวๆหลายคนบ่นว่า.. เบื่อแล้ว ไม่อยากทำอะไรแล้ว แต่งงานได้มั้ย เลี้ยงลูกดีกว่า ... คนฟังก็ได้แต่หัวเราะ เพราะมันก็ได้แค่บ่นแหละนะ จะทำให้เป็นจริงคงยากสักหน่อย ก็แฟนคุณเธอทั้งหลายก็เพิ่งจะจบไปหมาดๆปีสองปีนี่เอง แล้วจะเอาอะไรมาแต่งได้ล่ะจ๊ะ...

จะจบแล้วก็งี้ ฟุ้งซ่านไปวันๆเพราะไม่รู้จะเดินไปทางไหนดี มิงค์เองยังมึนๆกับชีวิตตัวเองอยู่เหมือนกันนี่ จบแล้วจะไปทางไหนดี... อีกแล้วเจ้าค่ะที่ชีวิตเริ่มคอนโทรลด้วยตัวเองไม่ได้อีกแล้ว ต้องรอคนอื่นตัดสินใจอีกครั้ง... ทั้งๆที่ตอนแรกคิดว่าจะไปได้สวยแล้วเชียว ไม่มีอะไรได้มาโดยง่ายจริงๆ (ถ้าสงสัยว่าเรื่องอะไรล่ะก็ เอาไว้ให้ทุกอย่างออกมาเป็นรูปเป็นร่างแล้วอาจจะเล่าให้ฟัง ตอนนี้ก็อ่านไปด้วยอาการงงๆก่อนแล้วกัน คนเขียนเองตอนนี้ก็งงๆเหมือนกัน อ่านจบแล้วยังงงๆอยู่ ก็ไม่เป็นไร เพราะเจ้าตัวเองก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเหมือนกัน)

ใครว่าชีวิตอยู่ในมือเราคนเดียวนะ... ถ้าเป็นงั้นจริงอะไรหลายอย่างคงง่ายขึ้นเยอะเลย...