ถ้าสมมติกรุงเทพมหานครมีผู้ว่าราชการชื่อ “ชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์”อะไรจะเกิดขึ้น ? 

โดยส่วนตัวผมเชื่อว่ามีความเป็นไปได้สูงเพราะเห็นความคิดความอ่านในหมู่คนรุ่นใหม่ที่มีอายุอานามระหว่า ง 18 ปีขึ้นไปถึง 22, 23 หรือไม่เกิน 25 ปีแล้วออกจะน่าตกใจ คนรุ่นใหม่เหล่านี้นิยมผู้สมัครหมายเลข 15 คนนี้อย่างชนิดหาไม่มีเหตุผลอะไรให้อธิบายมากนัก ส่วนหนึ่ง – เพราะชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์ เป็นคนดัง ! 

ส่วนหนึ่ง – เพราะชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์ เป็นคนดังที่มีความแตกต่างจากคนดังคนอื่น ๆ มาก !! 

ส่วนหนึ่ง – เพราะชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์ มี “ภาพ”ของความเป็นกบฏต่อระบบ !!! 

อย่าว่าแต่คนรุ่นใหม่เลยครับคนรุ่นเก่าอายุใกล้เคียงกับผมหลายต่อหลายคนก็ยังแสดงความในใจว่าวันที่  29 สิงหาคม 2547 นี้จะกาบัตรให้เขา อาจจะเพราะปัจจัยข้อท้ายสุดเป็นหลัก ผมพบความจริงว่าน่าจะมีคน 2 - 3 กลุ่มเลือกคน ๆนี้ด้วยสาเหตุที่แตกต่างกัน 

กลุ่มหนึ่ง – เลือกเพราะต้องการตบหน้าระบบการเมืองไทยทั้งระบบ เพื่อความสะใจ

 กลุ่มหนึ่ง – เลือกเพราะ “ภาพ” ของความเป็นคนดัง คนกล้า  คนสวนกระแส

กลุ่มหนึ่ง – เลือกเพราะเห็นเขาพูด ๆ กันจนเป็นกระแสก็เลยขอตามกระแสบ้าง เนื่องจากมันทำให้ตัวเองดูเก๋ดูเท่ขึ้นมา ก็เหมือนกับต้องหาโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ ๆ มาถืออยู่เสมอนั่นแหละ

ถ้าหลังวันที่ 29 สิงหาคม 2547 นี้กรุงเทพมหานครมีผู้ว่าราชการชื่อชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์ สิ่งที่ผู้คนที่กาบัตรให้เขาจะได้รับแน่ๆ ก็คือ....

ความสะใจ !

แต่หลังความสะใจผ่านพ้นไปแล้ว พวกเราก็จะต้องทำใจ !! ชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์ร่ำรวยขึ้นมาจากธุรกิจค้ากาม ผมขอพูดจาฟันธงอย่างนี้เลยก็แล้วกัน เพราะสถานอาบอบนวดในประเทศไทยใคร ๆ ก็รู้อยู่ว่ามันคือซ่องโสเภณีที่หรูหรา การที่ผู้ประกอบธุรกิจค้ากามคนหนึ่งประสบความสำเร็จในการผ่านระบบเลือกตั้งขึ้นมาเป็น “เจ้าเมือง” ของเมืองหลวงของประเทศที่ได้ชื่อว่าเป็นศูนย์กลางพระพุทธศาสนาของโลก เมืองที่ประดิษฐานพระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร หรือพระแก้วมรกต ได้ด้วยชัยชนะเหนือผู้สมัครที่มีประสบการณ์มีความชำนาญหลายต่อหลายคน รวมทั้งพรรคการเมืองเก่าแก่ พรรคการเมืองที่เป็นรัฐบาล และ ฯลฯ 

แสดงว่าประชากรกรุงเทพมหานครเปลี่ยนไปแล้วหรืออย่างน้อยคนอื่นจากทั่วทุกมุมโลกเขาก็ต้องมองว่าประชากรชาว กรุงเทพมหานครเปลี่ยนไปแล้ว ประชากรกรุงเทพมหานครที่ครั้งหนึ่งเมื่อ 10 ปีก่อน ดิกชันนารีตะวันตกนิยามชื่อ Bangkok ว่า “นครโสเภณี” ยังเคลื่อนไหวประท้วงอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่วันนี้ – ลงประชามติเลือก “พ่อเมือง”มาจากคนที่ข่าวภาษาอังกฤษเขาเรียกว่า Thailand''''''''s biggest and most notorious massage parlour tycoon บ้าง The godfather of Thailand''''''''s ** industry  บ้าง ธุรกิจค้ากามหากเกิดจากความจำเป็นสุดๆ ของชีวิต  เพื่อเอาชีวิตรอด ยังพอจะรับได้ แต่ธุรกิจค้ากามในยุคปัจจุบันเกิดจากความอยากรวยให้เร็วที่สุด ชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์จะเป็นคนใหม่แล้วหรือไม่ ผมไม่แน่ใจ แต่ในฐานะคนที่ชอบย้อนดูเรื่องราวของคน ผมมีเรื่องของเขาจะทบทวน        

ชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์ไม่ได้ “เอียน” หรือ “สำนึกผิด”อะไรกับธุรกิจค้ากามที่เขาทำอยู่นะครับ  ปลายปี 2545 ต้นปี 2546 เขา “เอนจอย” มาก ๆ ด้วยซ้ำ  คงไม่ลืมกันนะครับว่าเขาตั้งใจลงทุนหลายร้อยล้านบนที่ดินย่านสุขุมวิท 11 เป็นความอยากรวยอย่างต่อเนื่อง   กระทั่งรอไม่ได้ที่จะให้เรื่องราวดำเนินไปตามขั้นตอนไม่ว่าเหตุการณ์แท้จริงของกรณีรื้อบาร์เบียร์จะเป็นอย่างไร   

แต่แน่นอนอย่างหนึ่งคือเขาเป็นผู้ต้องการให้ทุกอย่างดำเนินไปอย ่างรวบรัดรวดเร็ว จึงมอบหมายความรับผิดชอบให้เพื่อนฝูงที่เป็นตำรวจและทหารจำนวนหนึ่ง 

โชคไม่ดีที่เรื่องมันอื้อฉาวจนเกินไป  

โชคไม่ดีที่อยู่ในยุคของรัฐบาลที่ประกาศนโยบายปราบปรามผู้มีอิทธิพล   

โชคไม่ดีที่เขาถูกเพื่อนฝูงในเครื่องแบบหักหลังชูวิทย์  กมลวิศิษฐ์เลือกวิธีต่อสู้โดยการเปิดโปงการรับส่วยของตำรวจและเรื่องราวเหลวแหลกต่าง ๆ ของวงการสีกากีเป็นการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตให้รอด เอาธุรกิจให้รอด เป็นการต่อสู้เพราะความจำเป็นบังคับ จิตใจไม่ยอมจำนนนั้นเรื่องหนึ่ง

แต่เป็นคนละเรื่องกับการสำนึกผิดและอยากจะกลับใจเลิกราจากธุรกิจค้ากามที่ประกอบอยู่ หรือเพราะทนเห็นการคอร์รัปชั่นในวงการตำรวจไม่ได้ ต้องแยกจากกัน ! ถ้าการรื้อบาร์เบียร์ไม่อื้อฉาวเกินไป สุขุมวิท 11 ก็อาจจะมีเอนเตอร์เมนต์คอมเพล็กซ์แห่งใหม่ของชูวิทย์ กมลวิศิษฐ์เกิดขึ้นการค้ากามจะเป็นส่วนหนึ่งในนั้น การจ่ายเงินให้ตำรวจจะยังคงดำเนินต่อไป ไม่มีการเปิดโปงและจะไม่มีนักการเมืองหน้าใหม่มาสมัครรับเลือกตั้งเป็นผู้ว่าฯกทม. ตำรวจรับส่วยเลวก็จริง แต่พ่อค้าจ่ายส่วยใช่ว่าเป็นคนดี ! 

ก่อนหน้าปี 2546 ชูวิทย์  กมลวิศิษฎ์ต้องการจะรวยมหาศาลอย่างเงียบ ๆไม่เคยคิดว่าจะต้องออกมาเปิดตัวให้สัมภาษณ์สื่อเช้าเย็น แต่ความจำเป็นบังคับนอกจากทำให้เขาต้องทำอะไรหลายอย่างที่ไม่เคยทำแล้ว ยังทำให้เขาพบความจริงบางอย่างอีกด้วย ความจริงที่ว่า “ความดัง” นี้ขายได้ ! 

นอกเหนือจากชูวิทย์ กมลวิศิษฏ์แล้ว ล่าสุดผมว่า “น้องแนท” เธอก็ค้นพบเช่นกันจากนักแสดงหนัง X คนหนึ่ง เธอก้าวขึ้นมาเป็นนักแสดงหนัง R และ"ดารา" ที่รายการทีวีรุมกันแย่งตัว ส่งผลให้งานชุก ค่าตัวขึ้น

ครับ – หลังจากสะใจแล้วเราต้องทำใจ ทำใจว่า “ความดัง” นั้นขายได้เสมอ

ไม่ว่าจะดังขึ้นมาจากเหตุผลใดก็ตาม เราต้องเตรียมการอธิบายให้ลูกหลานเราฟังด้วยว่า กาลครั้งหนึ่งเจ้าของธุรกิจค้ากามที่ร่ำรวยเพราะการทำสิ่งที่ผิดศีลธรรมของศาสนาประจำชาติและการสนับสนุนการคอร์รัปชั่นของตำรวจชนะเลือกตั้งขึ้นมาเป็น “พ่อเมือง” ของเมืองที่ประดิษฐานพระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากรได้อย่างไร ประชากรของเมืองนั้นในวันนั้นคิดอย่างไรเราต้องเตรียมการอธิบายให้ลูกหลานเราฟังด้วยว่าจะวางเป้าหมายในชีวิตอย่างไร หากเขาเลือกที่จะทำอะไรก็ตามขอให้ “ดัง”  ให้ “เด่น” ให้ “แตกต่าง” ไว้ก่อน ไม่ต้องคำนึงถึงเนื้อหาสาระ แล้วความสำเร็จจะเดินมาหาเองในไม่ช้า 

คุณหาเหตุผลดีๆ ที่จะอธิบายให้ลูกหลานคุณฟังได้หรือยังครับ ถ้ามี ลองส่งมาแลกเปลี่ยนกับผมดูบ้าง เผื่อผมจะนำไปประยุกต์เตรียมการบอกเล่ากับลูกชาย 2 คนของผมเองในอนาคต

ที่เขียนมานี้ – ผมไม่ได้ตัดสินว่าชูวิทย์  กมลวิศิษฎ์ดีหรือไม่ดี  ชูวิทย์ กมลวิศิษฏ์ไม่ได้ดีไม่ได้เลวไปกว่านักการเมืองคนอื่นๆ หรอก อาจจะดีกว่าตรงที่เปิดเผยไม่ซ่อนเร้นปิดบังเสียด้วยซ้ำ แต่ “ที่ทาง” ที่เหมาะสมกับเขา – นอกเหนือจากตำแหน่ง “พ่อเมือง”ของเมืองหลวงประเทศศูนย์กลางบวรพุทธศาสนา – ไม่มีอีกแล้วหรือ ? 

และ “ราคา” ที่คนเราจะจ่ายเพื่อแลกมาซึ่ง “ความสะใจ” มันควรถูก-แพงแค่ไหน ??

ข้อมูลจาก  http://www.manager.co.th/Daily/ViewNews.aspx?NewsID=9470000038178